Jakie leki stosowane są w tej chorobie?

Choroba ma przebieg podstępny. Rozwija się stopniowo przez wiele lat nie wywołując żadnych objawów. Jeśli rozpoznanie zostanie postawiono w początkowym tzn. bezobjawowym okresie choroby nie ma konieczności wdrożenia żadnych leków. U tych pacjentów konieczne jest zaprzestanie palenia papierosów, unikanie infekcji dróg oddechowych, ewentualnie doraźne stosowanie leków rozszerzających oskrzela w postaci inhalacji.

Jeśli Twoja choroba rozwinęła się w takim stopniu, że odczuwasz już jej objawy, a przede wszystkim duszność, wtedy lekarz rozpocznie u Ciebie odpowiednie systematyczne leczenie.

Najważniejszą grupą leków w leczeniu POChP są leki rozszerzające oskrzela. Wśród nich są leki w postaci aerozoli działające miejscowo na drzewo oskrzelowe oraz tabletki, które wpływają na układ oddechowy po wchłonięciu się do krwi.

Leki działające miejscowo to preparaty aerozolowe lub proszkowe. Wśród tych preparatów masz do dyspozycji leki działające praktycznie natychmiast po inhalacji, ale o krótkim czasie działania (do 6 godzin). Stosuje się je w leczeniu przewlekłym (4 razy na dobę) jak również do przerywania napadów duszności, czyli doraźnie (Atrovent, Berotec, Bricanyl, Salamol, Salbutamol, Ventolin).

Ponieważ w aptekach dostępnych jest bardzo wiele preparatów rozszerzających oskrzela, decyzję o wyborze najbardziej odpowiedniego dla Ciebie leku podejmiesz razem z Twoim lekarzem.

Osobom, które mają trudności w opanowaniu techniki inhalowania, należy zaproponować przyjmowanie leku z użyciem tzw. przedłużaczy, nazywanych także komorami powietrznymi lub z angielskiego spejserami.

Nowe inhalatory proszkowe nie wymagają już koordynacji wdechu z momentem uwolnienia leku z inhalatora. W nowych aparatach w momencie wykonywania nawet niewielkiego wdechu lek w postaci proszku inhalowany jest do oskrzeli. Lekarz powinien przeszkolić Cię w poprawnej technice inhalowania leku, a następnie sprawdzić czy wykonujesz ją w sposób prawidłowy.

U części pacjentów, zwłaszcza przy zaostrzeniu choroby wymagającym hospitalizacji, istnieje możliwość podawania wspomnianych wyżej leków w postaci nebulizacji, tzn. leku rozpylonego w postaci aerozolu przez specjalne urządzenie zwane nebulizatorem.

Tabletkami, które podobnie do aerozoli mają działanie rozszerzające oskrzela, są liczne preparaty teofiliny (Euphyllin long Theophyllinum, Theospirex, Theovent, i in.). Zwykle stosuje się 1-2 tabletki na dobę. Dostępne są także preparaty teofiliny w postaci dożylnej i w czopkach.

W leczeniu chorych na POChP stosuje się także kortykosteroidy. Ambulatoryjnie można podawać preparaty w postaci wziewnej lub w postaci tabletek w okresach zaostrzeń POChP. Trzeba jednak pamiętać, wskazania do ich stosowania są bardzo ściśle określone i znacznie ograniczone w porównaniu z lekami rozszerzającymi oskrzela. Z tego powodu mogą być przyjmowane wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza specjalisty.

Poza dotychczas opisanymi lekami lekarz może zalecić Ci także inne środki, zwłaszcza w zaawansowanej postaci choroby.

Jak rozpoznać, że mam zaostrzenie choroby i co mam wtedy zrobić?

Infekcyjne zaostrzenie POChP możesz podejrzewać, gdy nasileniu się duszności towarzyszy:

-nasilenie kaszlu -zwiększenie objętości wykrztuszanej plwociny ze zmianą jej wyglądu na śluzowo-ropny (tzn. jest ona bardziej gęsta i ma zabarwienie żółto-zielonkawe -podwyższenie temperatura ciała, chociaż często temperatura ciała pozostaje prawidłowa.

Jak napisaliśmy wcześniej zaostrzenie POChP w większości przypadków spowodowane jest infekcją dróg oddechowych. Najczęściej jest to infekcja wirusowa popularnie nazywana przeziębieniem. Dlatego nie ma potrzeby natychmiastowego włączania antybiotyku. Przez pierwsze 3-4 dni powinieneś pozostać w domu i zastosować domowe sposoby leczenia przeziębienia (leki przeciwgorączkowe, witaminy, przyjmowanie dużej ilości płynów -jeżeli nie ma przeciwwskazań lekarskich).

Jeśli domowe, krótkotrwałe leczenie nie przyniesie poprawy natychmiast powinieneś skontaktować się z lekarzem.

Czy można zapobiegać zaostrzeniom choroby ?

Nie ma jednej w stu procentach pewnej metody zapobiegania zaostrzeniom. Jak dotychczas jedyną, potwierdzoną metodą jest wykonywanie raz w roku, w okresie jesiennym (wrzesień, październik) szczepienia przeciw grypie. Pewne znacznie ma także prawidłowe odżywianie i ubieranie się oraz wysiłek fizyczny.

Leczenie tlenem

Jak wspomniano wcześniej, w miarę postępu choroby dochodzi do powstania niewydolności oddychania i serca płucnego. W tym okresie chorzy stają się kandydatami do domowego leczenia tlenem (w skrócie zwanego DLT), aby w ten sposób uzupełnić niedobór tlenu we krwi. W Polsce, w większości dużych miast, istnieje system Poradni DLT, w których leczenie tlenem prowadzone jest w większości przypadków za pomocą koncentratorów tlenu. Poza tym istnieje możliwość domowego leczenia tlenem za pomocą tlenu sprężonego w butlach lub z aparatu zawierającego ciekły tlen. W przeciwieństwie do pozostałych metod stosowanie koncentratora tlenu nie pozwala na korzystanie z tlenu poza domem.

Z każdego wspomnianego wyżej aparatu pacjent otrzymuje tlen przez cienkie, plastikowe przewody, których końce umieszcza się w ujściach nosa (patrz zdjęcie).

Przed rozpoczęciem DLT chory musi przestać palić papierosy. Jest to niezbędny warunek kwalifikacji do DLT. Do Poradni Domowego Leczenia Tlenem kieruje lekarz pierwszego kontaktu. O tym, czy wymagasz takiego leczenia zdecyduje lekarz specjalista w poradni DLT na podstawie wykonanych tam badań.